piątek, 2 stycznia 2015

życie jest piękne i ona też

Gdyby nie to, że wczoraj wygrało ze mną moje zmęczenie wynikające tylko z i wyłącznie z małej ilości snu, to napisałabym, że crazy hours przeszły łagodnie w lazy hours a te w happy hours. Opisałabym pewnie, ku pamięci, kilka fotek, które poczyniłam w swojej pamięci z tego dnia i nocy, którą zechcieli nasi przyjaciele spędzić z nami, czyniąc go w szczególny sposób moim dniem. Ale słów mi brak i chwila jakby uciekła. Myśli moje zajęła dzisiaj s. Judyta.

Odeszła.

Odeszła piękna pozostawiając nam swoje piękne spojrzenie na  świat i życie.

13 komentarzy:

  1. Chciałabym tak dużo napisać, ale nie mogę...

    OdpowiedzUsuń
  2. W mojej pamięci Judyta nadal żyje i będzie żyć

    OdpowiedzUsuń
  3. Ten jej ostatni wpis ciągle mi towarzyszy dziś.

    OdpowiedzUsuń
  4. Judytki się nie zapomina,kogoś takiego nosi się w sercu jak światełko....
    Misjonarka nie tylko w Kamerunie,ale i dla nas....

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Otóż to. Właśnie dla nas.

      Usuń
    2. i dla mnie...
      Czytając Jej bloga uwierzyłam w Dobro i Coś więcej...

      Usuń
  5. Ludzie odchodzą, a opuszczonym ciężko. Zaniedbane w naszym zwyczajowym wychowaniu zostało podejście do tematu umierania bliskich nam osób. Więc trzeba samemu ze sobą załatwiać, układać i porządkować i budować na nowo to, co zostało w naszym wnętrzu silnie wytrącone. Zostaje wyrwa boląca. Z pomocą czasu, rozmów, milczenia wszystko się układa na nowo, obudowujemy pamięć brakującego człowieka codziennością. I znów się uśmiechamy, także na wspomnienie utraconej osoby.

    OdpowiedzUsuń
  6. Ciekawy blog, postaram się zaglądać częściej :) zapraszam też do mnie http://m-medycynka.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń